Over BLID

 "BLID" is een organisatie voor dierenwelzijn, met de klemtoon op "welzijn van" en "respect voor” dieren.

Lees meer...

BLID nieuws

Wij voegen de daad bij het woord en willen dat er beterschap komt voor dieren, ze moeten het goed hebben hier in België.

Lees meer...

Steun BLID

Wij hebben steun nodig van mensen zoals u, om dieren een dierwaardig bestaan te kunnen bieden.

Lees meer

BLID stelt één van zijn bekende oprichters voor: radio en tv acteur Anton Cogen Afdrukken E-mailadres

Na een Latijns-Grieks ontwikkelingsbad en een fixeerbad aan het Koninklijk Muziekconservatorium te Gent, afdeling toneelspeelkunst, studeerde Cogen af als acteur, met een 1ste prijs ( grootste onderscheiding) op de borst gespeld.
Tijdens een proloog van ongeveer 10 jaar, speelde en regisseerde hij bij Arca, NTG, NJT en Vertikaal (Gent); KMS, KVS, BKT, Waltra (Brussel), Fakkelteater-Antwerpen, MMT-Mechelen, Antigone-Kortrijk, Theater Arena-Gent, het Kafka Theater-Gent, Theater 19 in Brugge, Korrekelder in Brugge en het Theater Malpertuis-Tielt. Hij reisde Europa rond met de "Zomercompagnie" van Berten De Bels.

Ondertussen regisseerde hij bij talloze amateurgezelschappen, richtte te Aalst " PACT " op (Progressief Aalsters Collectief Theater) en organiseerde een eigen gezelschap (v.z.w. De Schone Schijn, een ensemble dat uitblinkt in onuitvoerbaar, maar nieuw theaterwerk).
Hij schreef stukken als Daens & Daens (een waarheidsgetrouwe en geen geromantiseerde visie op deze twee Aalstenaars), Arm maar Proper, De Familie Flop, Ons kind is een Grap, Het kasteel van Verdoemenis, De Ghelderode? Connais pas!, Leonie Van Den Dijck, Prins voor het Leven, meestal in opdracht.


Terzelfdertijd ging Cogen 25 jaar geleden in vast dienstverband bij de toenmalige BRT, BRTN en nu NV VRT, als lid van het Dramatisch Gezelschap. Zijn stem was te horen in ontelbare luisterspelen, schoolradio's, radiodocumentaires, radioverhalen en cursiefjes op Radio 1 , 2 , 3 en Studio Brussel. Verder 12 jaar radiofeuilleton Koekoeksnest als Roger Deneyn van de Lekkerbek, Gust Vertongen, de baas van Taxi Maxi, Inspecteur Sapperdeboere in Kiekeboe en Commissaris De Kee in de radiocrimi van Pieter Aspe.


Uiteraard mocht en moest hij ook op TV.Ontek De Ster? Jawel!
Maar vooral in Merlina, Beschuldigde sta op, Postbus X, Interflix, Adriaan Brouwer, De Collega's, De Bossen van Vlaanderen, De Burgemeester van Veurne (Simenon), Het Geheim van de Leeuw van Venetië, Magellaan, Saterdag, Caligula, Een zoete smaak van Goud-likeur, Het Levende lijk, De Paradijsvogels, Willem van Oranje, Langs de Kade, Oei !, Klein Londen-Klein Berlijn, Le Pénitent (voor France 3), Heterdaad, en vele ééndelige dramaproducties, leverde hij niet onaardige acteerprestaties. Hij speelde de ongenadige campingbaas in Caravans. Ook de Vlaamse speelfilm stond een paar keer op zijn werklijst : Malpertuis (Jean Ray) en Het verloren Paradijs met Harry Kumel, De Witte met Robbe De Hert en De Leeuw van Vlaanderen met Hugo Claus. Hij is en was zelfs te zien in VTMs Wittekerke en De Vierde Dimensie van VT4. Momenteel maakt hij succes in de jeugdserie Mega Mindy, waar hij Sjarel Branckaerts opvolgt als Commissaris Migrain.

anton_cogen


Cogen is theaterauteur, maar tevens copywriter voor de reclame, ghostwriter in opdracht, presentator en uitvoerder van reclamespots.
Hij werkte voor Justitie als toneeltherapeut bij gedetineerden en als psychodramaspecialist in de psychiatrie.
Zoals de meesten, evolueert Cogen naar een latente toestand van pensioen toe, om dan eindelijk te kunnen beginnen met werken.
Elk jaar opnieuw, als de gezonde winterlucht van december onze tere zomerlongen vult, haalt Cogen zijn vertellende theatermonoloog A Christmas Carol van Charles Dickens uit de kast om Vlaanderen en omstreken te vergasten op wat sociaal geëngageerde kerstvreugde. Nu al bijna 15 jaar lang. Hiermee zet hij zijn eigen traditie van monoloogspeler verder.


Onlangs richtte Cogen, samen met een paar andere artistieke onverlaten, de v.z.w. Het Esbattement op om een nog iets intensere band met het publiek te creëren. Soms gaat onze artistieke veelvraat de amusementstoer op. Dan speelt hij, samen met acteur en ver familielid Raymond Cogen, kostelijke schaterstukjes van hogergenoemde : De Kombak en De Laatste Charleston waren al op tourné en er wordt gewerkt aan Het Diner, een soort oerkomisch, maar vooral sarcastisch interactief diner-théatre. Hierbij schuift actrice Marleen Maes zich tussen de twee heren in. Figuurlijk natuurlijk. Samen met Patrick Bernauw en zijn Compagnie de Ballade wordt er gedacht aan een lichtvaardig rapprogramma rond François Villon.
Anton Cogen regisseerde voor Theater TRAC Droomspel van August Strindberg en Crevette es de vedette, een bewerking van Georges Feydeau's La Dame de chez Maxim.

Waarom zet acteur-regisseur Anton Cogen zich in voor de dierenbescherming?
Een stomme vraag.
Uit eigenbelang natuurlijk!
Een mens is niets meer, maar ook niets minder dan een dier.
Een bijzonder wreedaardig, onbetrouwbaar en hypocriet dier, weliswaar.
En ronduit gevaarlijk, vanwege zijn soms hoge intellect.
Wie voor de dieren zorgt, zorgt voor zichzelf.
Er is één verschil: Cogen eet het “dode” vlees van dieren. Cogen als necrofiel.
Mensen vreet hij levend op. Indien nodig.
Cogen houdt van zijn “je-houd-ervan-dieren”: honden, ratten, katten, spinnen, spinnende katten, ratachtige honden.
De “je- vreet-ze-op-dieren” eet hij natuurlijk met smaak op: brave, niets vermoedende, melkgevende koeien, knorrende varkens, eierengevende kippen en vegetarische konijnen.
Op zijn minst fascistoïde-racistisch dus.
Daarom is Cogen dan ook een mens.
Hij houdt van zichzelf.
Maar de kans dat hij ooit zichzelf opvreet is zeer gering? 120 kg!
Misschien wordt hij ooit opgevreten?
Door de koeien, die plots niet meer vegetarisch zijn maar bloeddorstige vleeseters zijn geworden.
Wraak! Verdiende wraak!
Maar uiteindelijk is er ook nog altijd, de zachte, filosofische uitspraak:
“Wie goed is voor dieren is ook meestal goed voor mensen.”
Een spreuk om op de schouw te hangen naast het kruisbeeld, teiligerte en andere bloedige anomalieën.

Smakelijk met liefde,
Anton Cogen